Ubalanse

Når du står og venter på den v a r m e sjokoladen med krem, som du har bestilt deg, og du med eitt innser at du faktisk grét. Du innser at du er heilt gåen, fysisk, psykisk og andeleg. Du er overvelda og tynnslitt.

Dette skjer meg av og til. Eg kjenner meg stiv og ute av stand til å opne opp i kroppen, overskotet i stemma forsvinn, eg lengter etter ro for meg sjølv, eller med mine aller næraste.

Den balansen eg verdsetter so høgt i kvardagen må få lov til å vike. Men som mor, som ein profesjonell, som menneske, eigentleg, er det ikkje so mykje rom for å dvele i den ubalansen som har oppstått.

Eg skjøner korleis eg havna der, gråtande, ventande på den varme sjokoladen. Inderleg godt. Kjenner alle dei medverkande faktorane.

Då set eg av eit avlukke i tid. Til å dvele i ubalansen, kvile i den. Du veit det når du ikkje har noko anna val lenger.

Etter det skal eg levere, glitre, og so skal eg kvile. Slik er det, og so, ein fin dag, skal eg kjenne balansen att.