1. August

Eg kjenner det i heile meg. Boblinga.

Denne sumaren har vore insisterande varm og tørr. Og fantastisk! All varmen har til tider skapa litt overoppheiting på so mange måtar. Det å finne ro, avkjøling, aksept for at ting tek tid og at ikkje alt kan skje på ein gong, det å omfavne yin yogapraksisen, alt dette har vore uunnværleg.

Det boblar av energi i meg, idear på idear, og helst vil eg gjere alt saman, no, på ein gong. Utvilsamt regjerer den ayurvediske Pitta doshaen både omgjevnadane og meg sjølv.

I dag, 1.august set eg meg ein intensjon om å finne balanse. Omfavne denne boblande energien, men sørge for at eg kan lande og finne rammer og rutiner som gjer at eg faktisk kan få utført alt eg dagdrøymer om.

Utover hausten ser eg fram til:

  • Fleire faste yogaklasser på Flyt studio og å kome tilbake til hausttimeplanen på Leela.
  • Faste gravid- og barselyogakurs på MamaYoga.
  • Vidareføring av gullforgylte musikalske samarbeid.
  • Å halde spanande yogaworkshopar samt ei fordjupning i familie- og barneyoga.
  • Å endeleg få spelt inn mi fyrste plate.
  • Store og vakre endringar i hus og heim <3

Takk sumaren 2018, for alt du har bode på so longt.

IMG_3587IMG_3710IMG_3731

 

Kimen

I morgon er det  v e r d s p r e m i e r e  for operaen Kimen.

I snart 3 veker har eg pusta og levd her mellom sunnmørsalpane, her eg vaks opp. Eg har veksla mellom å vere på operaprøver, gått i fjellet, nytt eit usedvanleg vakkert sommarvér og sett godguten fylle 3,5 år omgitt av sine kjære besteforeldre, som han er so glad i.

Min favorittkomponist, Magnar Åm, har skrive ein kompleks, vakker og dramatisk opera, bygd på romanen Kimen av Tarjei Vesaas. Romanen vart skriven i 1940, etter krigsutbrotet, og representerer eit viktig vendepunkt i Tarjei Vesaas si dikting. Det metaforiske fekk større plass, språket vart meir nedstrippa og nake, det usagde vart meir framtredande, og eit mørkt djup kom meir til syne.

Romanen forutsåg det opprivande rettsoppgjeret og det folkelege, utanomrettslege oppgjeret som skulle utspele seg etter at krigen var slutt. Dette gjorde den ved å tematisere ein allmennmenneskeleg eigenskap: vår hang til hemn når me har opplevd urett, og vår fare for sjølve å gjere urett når hemntanken blir til hemnhandling, massesuggesjon og lynsjing.

56A236A8-F1F9-46FA-A6EF-C9DFF2E91B91
Handlinga tematiserer også forholdet mellom menneske og natur. At mennesket ER natur, og at naturen er både grusom og god. Men at der kan ligge noko forløysande i innsikta om dette og i nærleiken til vokstrane, samværet med dyra, arbeidet med jorda, og døgnrytmen av mørke og lys.

Eg gler meg vilt til å gjere rolla som Else <3

Dei Nynorske Festspela Propellhallen kulturarena, Volda.
fredag 8.6. kl 18.00
laurdag 9.6. kl 13:30 og 18.00

Billettar til fredagsframsyninga finn du her:
http://www.festspela.no/dnf/no/program_2018/fredag/Operaen+Kimen.d25-SMdrKW6.ips

Billettar til laurdagsframsyningane finn du her:
http://www.festspela.no/dnf/no/program_2018/laurdag/Operaen+Kimen.d25-SMdrGW-.ips

Haugtussa

S o n g s y k l u s e n  «Haugtussa» bergtok meg allereie då eg var ein pur ung songstudent. Og eg har sidan då kjend ei sterk tilknytning til dette verket. Mystikken, nærleiken til naturen, den inderlege kjærleiken, den overveldande sorga, musikken!

Me følgjer Veslemøy. Ho får tilnamnet Haugtussa, på grunn av sine overnaturlege evner til å sjå, sjå langt inni ein annan heim.

«Det Syng» set stemninga. Ein urovekkjande mystikk røper skumle krefter i spel og vert avløyst av lokkande melodiliner – Å hildrande du, med meg skal du bu, i Blåhaugen skal du din sylvrokk snu. Det er den underjordiske Blåkallens frieri.

Uroa ulmar under overflata og den andre songen, «Veslemøy» er eit sårt portrett.

Kontrasten er skjellsetjande når me møter henne att som ei hovudstups forelska jente i «Blåbærli». Ho svinsar muntert omkring blant kyrne og fortel korleis ho skal jage vekk bjørn, ulv og rev om dei skulle dukke opp. Men, var det den snilde gut … han fekk vel ein på sin trut, – men helst på ein annan måte.

I «Møte» treff me ei drøymande og forventningsfull Veslemøy som eksploderer i all sin kjærleik i det guten hennar kjem til syne. Dei to unge elskande skjelv saman, munn mot munn, før dei sovnar i armane til einannan.

Kjærleikshyllesten held fram i neste song, «Elsk» før den fornøyelege «Killingdans».

I «Vond Dag» skjønar Veslemøy at ho har blitt sveke av sin kjære og det endar i gruvekkjande ord; ”no må ho døy; ho miste guten sin”.

Avslutningssongen er det vakraste eg veit om. I «Ved Gjætle-Bekken» søkjer Veslemøy mot den surlande, kurlande, sildrande, vildrande bekken, lydmåla gjennom eit meditativt, vandrande piano bada i pedalklang. Den hjarteskjerande siste lina til Veslemøy lyder– ”å lat meg få blunda!”.

Eg framfører Haugtussa, og fleire av Griegs komposisjonar, samt Handel sin håpefulle «I know that my redeemer liveth» i konsert

Palmesøndag i Ørsta Kyrkje kl.19.00
Bill. 200,-

Velkomen <3

November

Godt inne i  n o v e m b e r  månad.

Laurdagskveld, huset er stille og tonar frå generalprøva til John Rutter’s Magnificat surrar fortsatt vidare i hovudet. Yogamatta har blitt rulla saman att etter min yinpraksis og skal rullast ut att til Virya på Leela i morgon føremiddag.

Etter endt konsert i morgon tek eg til på innstuderinga av «Kimen», ein nyskrive opera av den geniale komponisten Magnar Åm. Denne vil bli urframført i juni neste år, men vi gjer ein konsertant versjon i Oslo, den 5. desember.

Notestativet vil óg bli fylt av julemusikk, til kyrkjekonsertar på Sunnmøre.

Yoga på Leela underviser eg til og med årets aller siste dag, Nyttårsaftan, og før jul vert det anledning til å kome på grunnande adventsyogaworkshop.

Alt av konsertar og yogaundervisning ligg under song, og under yoga.

Eg lovar å gi november nok rom, den er so umåteleg vakker.

Stilla

«Den s t i l l a  kvardagen treng, for å levast»

Jon Fosse sine ord, mi sanning og djupaste ynskje.

Dei siste vekene har eg latt meg forbafle av kor mange jobbtilbod som på magisk vis har strøymd på. Ein Messias her, ei operarolle der, yogaklasser i to nye studio, moglegheiter for nye samarbeid og nye kanalar, audmjukgjerande tillitserklæringar. Eg har sjølvsagt sagt ja til alt. Ein gjer jo det. Eg må jo gjere det. Bør eg gjere det?

Eg lever fortsatt i mi sanning. Eg har takka nei til nokon av desse dørene fulle av moglegheiter. Eg har vald å behalde ei romslegheit i kvardagen, opningar for å finne den stilla, den som kvardagen treng, for å levast.

Det skjer so mykje fint utover hausten. På konsertscenene, ved flygelet, på yogamatta, i hovudet, i haustskogen, rundt kveldsmatbordet, ved togbanesettet.

Alt er eitt, alt blandar seg og stille stunder innimellom opphøger kvardagen til høgtid, kvar dag <3

 

golden

Intensjonar

S e p t e m b e r  kom i dag.  

I skrivande stund er eg i stillheit. Fredagskveld. Det tikka inn 2 flotte songoppdrag i dag, eg er månadens lærar på leela yoga, og dagen elles har gått til å ta seg ømt av ein liten febersjuk skatt. 

Det er slik eg so gjerne vil ha det. Å kunne vere stille og lytte til det subtile og mindre åpenbare, å kjenne eit utømeleg, men overkomeleg driv for å ville skape, å vite at eg har tid nok, tid til å vere der for dei eg er glad i. 

Balanse.

August drog litt hardt i hjartestrengane mine og eg måtte bli sterkare for å kome gjennom. 

Mine intensjonar er å møte hausten med djupe pust og klarheit samt ein tilstadeværelse som like gjerne kan vise seg på yogamatta som på konsertscena, eller heime i sofaen, på ein heilt vanleg fredagskveld.
– K