Evig Student

Det finaste med den komande tida, nemleg advent og julehøgtid, er for meg, musikken. No er den på notestativet og i desember vil eg dele den med publikum.

Og kanskje det finaste, som gjennomsyrer både arbeid- og familieliv er den evigvarande studeringa. Eg har ei songutdanning på lengde med ei legeutdanning, eg har undervist fleire vekentlege yogaklasser i over 8 år, eg har vore saman med kjærasten min sidan eg var 15 år, og Mamma i straks 4 år. Eg vert aldri utlært, eg sluttar aldri å vere nysgjerrig, eg anser meg sjølv som nybegynnar og profesjonell om kvarandre. Eg er audmjuk ovanfor livet og ser kvar dag som ei moglegheit til å lære noko. Det er mykje difor eg driv med det eg gjer, og tek dei vala eg gjer, pga prosessane, utforskinga, å kunne gå i dybden og sjå dei små og store samanhengane i alt.

-K

notarnovember

Arbeid som gir

I skrivande stund sit eg på ein café med dagens tredje kopp kaffi. Eg starta dagen med ei grytidlig morgonyogaklasse, kom heimom og spiste frukost med min vesle familie, fortsatte med 2 lange økter med barselyoga og snart skal eg vidare og undervise gravidyoga. Eg kjenner på ei botnlaus takksemd som dette arbeidet gir meg. Eg føler verkeleg at eg får hjelpt andre til å finne både styrke, ro, verktøy, aksept, inspirasjon, flyt, avkopling, påkopling, og eg går alltid frå klassene med eit ugøymeleg smil om munnen, litt som eg har blitt kyssa for fyrste gong. Yoga starta jo som ei forelsking, og pleier ein godt med forelskingar so kan det bli til djup, djup kjærleik.

Blomane på biletet har vore hos meg i fem dagar, og vert berre vakrare og vakrare. Er det ikkje slik med det meste?

-K

konsertblomarskien

Mi Trefoldigheit

Å dele ei kvitkledd morgonstund saman med ein storauga nesten 4-åring, som sprudlar av entusiasme over alle moglegheitene denne dagen kan bringe med seg.

Å finne den jamne, stødige ujayi-pusten og dele ei samlande og fokuserande stund med mine yogastudentar.

Å få lov til å framføre fantastisk musikk i det storslåtte kyrkjeromet i Trefoldighetskirken.

Alt dette fylte den nest siste dagen i oktober, og ulike variantar av desse tre er det som fyller mine dagar og utgjer mi trefoldigheit.

I dag tek eg varmt imot November, takkar for det som har vore og opnar opp for det nye.

-K

lauv

Flytande Lauv

Kvar søndag  f ø r e m i d d a g  underviser eg to yogaklasser. Fyrst Yang, so Yin.

Me fór ned i djupet i dag, i Yoga Nidra svevde me i laget mellom vaken tilstand og sovande, me flaut i det stadig vaksande romet mellom tankane, me kjende på kor sårbarheit og styrke heng so ubryteleg saman.

Me søkte meining og relevanse. Me kjende på kor posisjonane me gjer ofte er dei same, men me er ikkje dei same, me er høgst levande og alltid i endring, alltid ein stad i ein syklus. Me er flytande. Me er i endring, som lauva på treda so insisterande viser oss for tida.

Eg er so evig takksam for denne livsutforskaren eg har ved mi side i det meste eg gjer, og so ynskjer eg mi godaste Tante Hanna alt vél, takk for din gnist, heilt til di 95. runde rundt sola <3

Eg bøyer meg for dette livet.

-K

flytandelauvdjupetsorg

Tid

Eg trur at den største gåva du kan gi deg sjølv, er tid.

Tid til å vere  t i l s t a d e s

Tid som gir ladande pauser. Tid til å observere og sortere sinnet. Tid til å kjenne på takksamheit.

Yoga har lært meg kor tida kan stå stille når sinnet roar seg og energien balanserast. 

Songen har lært meg at det einaste som kan gi musikalsk fridom, er tid investert i mitt instrument.

Min son har lært meg at det å ha god tid til å verkeleg sjå han og høyre det han seier, er det som ligg mitt morsinstinkt nærast.

Min mann har lært meg den store verdien av å fordjupe seg i kjærleik over lang tid.

For augeblikket sit eg ved kjøkenbordet, med dagens andre kopp kaffi. Berre lyden av vaskemaskina og svigerfar som ét eple kan høyrast. Eg skal snart av garde og undervise yoga for kvinner med to bankande hjarter i seg. Men fyrst skal eg berre site her og sjå blada på treda gulne littegranne meir i haustsola.

-K

IMG_magi1IMG_magi3IMG_magi4

Den Fine Kvardagen

I skrivande stund sit eg på ein båt i solskin, dette er min reiseveg til yogaundervisning i dag, der skal eg undervise kvinner med to bankande hjarter i seg. Eg kjem frå eit inspirerande møte med ei veninde og yogakollega. Før dette leita eg fram att Jake Heggie sitt verk «The deepest desire» som eg skal synge under Musikkmeditasjon i Trefoldighetskirken nest siste kvelden i oktober. Før det igjen følgde eg ein strålande blid sjørøverskatt til barnehagen, spiste ein lang frukost, sov, og det siste som skjedde i går kveld var ein tur under stjernene og den halve månen saman med ei anna god veninde som eg hadde tilbrakt dei forutgåande timane med, saman med raudvinen og den gode samtalen.

Min 35. September er her og eg har so mykje fint i kvardagen. Takk Takk Takk.

Sjå Songutøving og Yogaundervisning for det eg gir tilbake i haust.

Venlegheit -K

IMG_3773